روز بزرگ رسيده بود . سالها بود که او خود را براي اين صعود آماده مي کرد . فتح بلندترين قله ؛ هدفي که سالها به آن انديشيده بود . با اينکه گروه زيادي براي اين کار به او کمک کرده بودند ، او تمام افتخار را براي خودش مي خواست . پس تصميم گرفته بود تا به تنهايي صعود کند .

 رفته رفته هوا تاريک مي شد . شب ظلماني بر کوهستان پهناور پرده کشيده بود . نمي توانست جايي را ببيند . همه چيز ساده بود . چيزي ديده نمي شد . ماه و ستارگان با ابر پوشيده شده بودند . به بالا رفتن ادامه داد .مي دونست تنها فقط چند متر به قله مانده.ولي ناگهان پاي او لغزيد و به سرعت در هوا معلق شد .  سرعت سقوط را احساس مي کرد . فقط مي توانست نقطه هاي سياهي را که مي بايست صخره ها باشند ، ببيند . در حالي که جاذبه زمين با قدرتي شگفت آور او را به سمت خود مي کشيد و در اين لحظات مرگ آور که ترسي کشنده وجودش را پر کرده بود ، قسمت هاي خوب و بد زندگي به سرعت از ذهنش مي گذشت . فکر مي کرد که مرگ چقدر به او نزديک است . ناگهان احساس کرد چيزي او را از سقوط بازداشت . طنابي که به دستش بسته بود ، مچ او را هم محکم گرفته بود . بدن او در هوا آويزان شد . تنها طناب بود که او را نگه داشته بود و در اين شرايط سکون هيچ انتخاب ديگري نداشت . کمي به خودش آمده و فرياد زد : " خدايااااااا کمکم کــــــــــــن ! "

ناگهان صدايي پاسخ داد : "  از من چه مي خواهي ؟"

او با فرياد گفت : "  نجاتم بده !  "

صدا پرسيد :  " آيا تو واقعا معتقدي که من مي توانم تو را نجات بدهم " مرد پاسخ داد : "  البته.. من ايمان دارم که تو مي تواني.. اگر بخواهي"

صدا گفت : " پس طناب را ببر!  "

لحظه اي سکوت سنگين شد و مرد با تمام قدرتي که داشت طناب را در دست گرفت ....

 روز بعد گروه نجات ، کوهنوردي را يافتند که بر اثر سرما يخ زده و مرده بود . جسد از يک طناب آويزان .

 فاصله جسد تا زمين تنها دو متر بود ...

.

.

.

بهتره يکم به خودمون بيايم....

ما جزو کدوم دسته از آدماييم؟؟

اونايي که طناب رو مي برن يا اونايي که طناب و سفت ميگيرن؟؟؟؟؟

اونايي که به نداي درونشون گوش ميدن يا اونايي که هميشه دنبال دلايل منطقي براي کاراشون هستن!!!

نوشته شده در یکشنبه 20 بهمن1387ساعت 13:59 توسط مریــم . بهنـــــاز| |