تبليغاتX
ღ ... ღ


ღ ... ღ

 
 
 
 
 
و تو آن ناب ترین شعر و غزل ...
 
و تو آن بوسه روی گل سرخ!
 
و تو آن شاخه نیلوفر و یاس ...
 
تو تپشهای دل غمگینی!
 
تو در آن سوی زمانهای غریب ...
 
تو به دنبال نگاهی معصوم ...
 
و به یکباره گی شوق وجود ...
 
غزلی می خواندی ...
 
از نخوابیدن و بود!
 
تو شدی پیله ی تنهایی من...
 
 
 
نوشته شده در پنجشنبه 31 مرداد1387ساعت 22:7 توسط مریــم . بهنـــــاز| |

 

                                باز باران بی ترانه ,

                     با تمام بی کسی های شبانه ,

                             می خورد بر فرد تنها ,

                            می چکد بر فرش خانه ؛

                    باز می آید صدای چک چک غم ,

              باز ماتم من به پشت شیشه تنهایی افتاده ؛

                                   نمی دانم ...

                                  نمی فهمم ...

                کجای قطره های بی کسی زیباست ...

                    چرا مردم نمی فهمند که آن کودک

              که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد ,

                         کجای ذلتش زیباست ...  ؟؟؟

 

 

نوشته شده در شنبه 5 مرداد1387ساعت 19:30 توسط مریــم . بهنـــــاز| |


قالب وبلاگ : قالب وبلاگ