من هستم و این تنهایی عظیم که جایی ندارم تا در آن پنهانش کنم

این تنهایی آشکار که بود و نبودم را به هم گره میزند

تا جایی برای خویش بیابد

انگار که زندگی کرده ام سالهایی را

شاید وشاید هم اکنون زندگی نمیکنم

اصلا مگر فرقی هم میکند که با تو باشم یا نباشم یا نه؟

تو خودت هم آنقدر تنهایی که با من بودنت

تنها تنهاترمان می کند

با این تفاوت که تو زیر لبخندی جای داده ای تنهاییت را

پنهانش کرده ای مبادا خودت هم ببینیش

اما من لبخندی هم ندارم تا تنهاییم را در آن چال کنم

شب و روز شاهد ملال روزمره گی هایم میروم و می آیم

شاید در این چرخش بی نصیب بخشکانمش از بیخ

دلم را میگویم

تا دیگر بتوانم به زهر خندی اکتفا کنم کمدی زندگیم را

هه هه هه میخندم !

لبخندت را دوست می دارم